Skąd ten temat?

Po pierwsze – z powodów teologicznych. Przekonanie, że Żydzi nie potrzebują Chrystusa, że Stare Przymierze nie zostało wypełnione w Nowym, że Zbawiciel przyjdzie dopiero „w Izraelu” – to nie tylko błąd, to herezja. To zaprzeczenie centralnemu dogmatowi naszej wia­ry: że Jezus Chrystus, wcielony Syn Boży, umarł i zmartwychwstał dla zbawienia wszystkich ludzi, bez względu na narodowość.

Po drugie – z powodów duszpasterskich. Filojudaizm staje się niebez­pieczną pokusą dla części duchowieństwa. W imię źle rozumianego „dialogu międzyreligijnego” dochodzi do zacierania prawdy o Kościele, o sakramentach, o krzyżu. Zamiast katechezy i ewangelizacji – mamy milczenie.

Po trzecie – z powodów politycznych. I tu dochodzimy do wątku, któ­ry dla nas – Polaków – ma szczególne znaczenie. Syjonizm chrze­ścijański stał się nie tylko ruchem teologicznym, ale także realną siłą geopolityczną, wpływającą na decyzje największego mocarstwa świata – USA. Prezydenci, kongresmeni, wpływowe środowiska pro­testanckie – wszyscy oni, często pod wpływem ideologii syjonistycz­nej, uznają Izrael za „sojusznika absolutnego”, któremu wolno więcej, którego polityki nie można kwestionować.

***

W tym kontekście Polska – choć lojalna wobec sojuszu ze Stanami Zjednoczonymi – zbyt często staje się kozłem ofiarnym. Fałszywe narracje o „polskiej winie” w czasie II wojny światowej, nieuzasadnio­ne żądania restytucyjne ze strony środowisk żydowskich w USA, presja dyplomatyczna w sprawach historycznych czy edukacyjnych.

Polityka Waszyngtonu, prowadzona w duchu serwilizmu wobec Izraela, otwarcie lekceważy interes Polski – kraju, który nie był sprawcą Holocaustu, lecz jego ofiarą.

Za granicą przez ostatnie 20 – 30 lat szum wokół tego te­matu cały czas nie cichnie, a w Polsce niemal nie jest on podnoszony. A przecież dotyczy bardzo ważnego państwa, jakim są w skali całego świata Stany Zjednoczone. Istnieją one już ponad 200 lat, wcześniej ich terytorium zdominowane było przez kolonistów. Elity tego pań­stwa wywodziły się z głównych nurtów protestanckiej reformacji: anglikanizmu, kalwinizmu i luteranizmu, szukający tam schronienia przed represjami ze strony urzędowego w Anglii „Kościoła Ustanowio­nego” (Established Church) i związanej z nim monarchii, której byli za­ciekłymi wrogami.

Myśl chrześcijańskich syjonistów kieruje się m.in. obietnicą wy­wiedzioną ze Starego Testamentu. Pan Bóg powiedział Abrahamo­wi: „Będę błogosławił tym, którzy ciebie błogosławić będą, a tym, którzy tobie będą złorzeczyli, i ja będę złorzeczył. Przez ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi”. (Rdz 12, 3) Część protestanckich chrześcijan zinterpretowała ten zapis Pisma Świętego tak:

aby uzyskać błogosławieństwo Boże i uzyskać po­myślność dla siebie, dla swojej rodziny, dla swojego kraju, dla swo­jej społeczności, należy zastosować się do tego nakazu w taki sposób, by błogosławić i pomagać Abrahamowi, to znaczy jego potomstwu – Izraelowi.

Także w naszych czasach, w warunkach XX wieku i XXI wieku miałoby to odnosić się do państwa żydowskiego powstałego w Palestynie po II wojnie światowej. Wokół tej idei ukształtował się gigantyczny ruch religijny (obejmujący już dziesiątki milionów wy­znawców) i równocześnie polityczny.

Idea powstania państwa żydowskiego pobrzmiewała w Stanach Zjedno­czonych jeszcze w XVII-XVIII wieku pośród purytańskich kolonistów. Widoczne już było wówczas zafascynowanie Izraelem.

Prezydent Donald Trump pozostaje pod bardzo silnym wpływem ludzi reprezentujących syjonizm chrześcijański. Ludzie z pierwszych stron gazet, tacy jak były sekretarz sta­nu Mike Pompeo, Benjamin Netanyahu, Marco Rubio*, bardzo mocno podkreślają swoją prosyjonistyczną postawę.

Po Soborze Watykańskim II, zwłaszcza w momencie, kiedy została na­pisana i podpisana Konstytucja soborowa Nostra aetate i w następnych dziesięcioleciach, mamy do czynienia – co przyznają sami „koryfe­usze” takiego podejścia – z gigantyczną, wręcz rewolucyjną zmianą w podejściu Kościoła katolickiego do judaizmu, Izraela i Żydów. Za­owocowała ona takimi deklaracjami i wypowiedziami, jak te, których udzielił kardynał Grzegorz Ryś naszemu portalowi PCh24. Hierarcha ten właściwie podpisuje się pod ideą, jakoby Kościół odszedł od takiej interpretacji dziejów zbawienia, w myśl której prawdziwym Izra­elem jest Kościół katolicki, a starotestamentowi Izraelici w momencie przyjścia Pana Jezusa nie przyjęli Jego nauczania. Tamtejsi Żydzi, ich elity postanowiły Go wydać na ukrzyżowanie. Część Żydów poszła za Chrystusem, a część nie. W związku z tym dzieje judaizmu rabi­nicznego wyznaczyły własną drogę. Kościół katolicki zaś, jako „nowy Izrael”, jest kontynuatorem tradycji Starego Przymierza, poprzez Nowy Testament. Do tego życiodajnego pnia religii mojżeszowej zo­stały wszczepione narody pogańskie dzięki wcieleniu, odkupieniu dokonanemu przez Pana Jezusa Chrystusa na Krzyżu.

Tymczasem w Kościele rozwija się od kilkudziesięciu lat idea suge­rująca, że w zasadzie istnieją dwie równoprawne, równoległe dro­gi do zbawienia – jedna z nich dotyczy religijnych żydów, zaś drugą podążają chrześcijanie. Na tym tle można wyciągnąć wniosek, że nurty chrześcijańskiego syjonizmu wpłynęły również na głoszoną dzisiaj teologię Kościoła katolickiego.

„Ojcowie Założyciele” re­publiki północnoamerykańskiej byli niemal wszyscy deistami, czy­li wyznawcami tzw. religii naturalnej, nie mającej nic wspólnego z chrześcijaństwem. Pamiętajmy, że w konstytucji amerykańskiej nie ma żadnej wzmianki czy odwołania się do Boga. Ze względów taktycznych nie mogli oni jednak wystąpić otwarcie przeciwko reli­gii protestanckiej, ponieważ wyznawała ją przytłaczająca większość tworzącego się narodu amerykańskiego. Z tego powodu ideologią panującą nowego państwa stała się eklektyczna mikstura purytań­skiej „teologii przymierza”, wigowskiego kultu pisanej konstytucji, Locke’owskiego kontraktualizmu, oświeceniowego deizmu, ideologii kupieckiej i wolnomularskiego okultyzmu. Jego ostatecznym rezul­tatem jest to, co w samej jurysprudencji amerykańskiej nazywa się „ceremonialnym deizmem” albo „uogólnionym” (na bazie różnych odłamów protestantyzmu i bez żadnej treści dogmatycznej) i akonfesyjnym chrześcijaństwem.

Jak zauważa Nina Gładziuk:

„gdy widzimy zaprzysiężenie amerykańskiego prezydenta, to trudno je sobie wyobrazić bez Księgi Biblii. Ale nie jest to zbiór pism reli­gii objawionej, ale nade wszystko Księga Prawa: paktu, przymierza, umowy i testamentu. Jeżeli odsyła do jakiejś teologii, to jest teologia federalistyczna”.

Symbol piramidy na ame­rykańskim banknocie dolarowym, to napis na zwoju u stóp zdobiącej je­go piramidy, obwieszczający Novus Ordo Seculorum, „standardowo tłumaczy się jako «nowy porządek wieków», ale możemy też uwolnić masoński sens tej formuły, a wówczas otrzymamy: «nowy świecki zakon»” (Druga Babel. Antynomie siedemnastowiecznej angielskiej myśli po­litycznej, Warszawa 2005, s. 30–31).

Konstytucja amerykańska weszła w życie 4 marca 1789 roku.

Tekst preambuły:

My, Naród Stanów Zjednoczonych, w celu tworzenia doskonalszej unii, ugruntowania sprawiedliwości, zapewnienia spokoju wewnętrznego, umożliwienia wspólnej obrony, popierania ogólnego dobra i zagwarantowania dobrodziejstw wolności dla nas samych i dla naszych potomków, uchwalamy i ustanawiamy niniejszą Konstytucję Stanów Zjednoczonych Ameryki.

Konstytucja Stanów Zjednoczonych – Wikipedia, wolna encyklopedia

nie zawiera odniesienia do Boga.

KONSTYTUCJA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 2 kwietnia 1997 r. zawiera w preambule tekst, cytuję:

W trosce o byt i przyszłość naszej Ojczyzny, odzyskawszy w 1989 roku możliwość suwerennego i demokratycznego stanowienia o Jej losie, my, Naród Polski - wszyscy obywatele Rzeczypospolitej, zarówno wierzący w Boga będącego źródłem prawdy, sprawiedliwości, dobra i piękna, jak i nie podzielający tej wiary, a te uniwersalne wartości wywodzący z innych źródeł, równi w prawach i w powinnościach wobec dobra wspólnego - Polski,…

Zsekularyzowane, źródłowo purytańskie dziedzictwo republiki amerykańskiej zawierało dwie zgubne idee: egalitaryzmu i kontraktualizmu – można by rzec „idee – matki” wszystkich błędów politycznych, zawleczonych z Nowego do Starego Świata, niszczących cywilizację chrześcijańską.

Pojmowanie każdej sfery życia: politycznego, prawnego, społecznego, a nawet religijnego jako serii niekończących się kontraktów, zawieranych przez pierwotnie „wolne i równe” jednostki, niszczy każdą instytucję i każdy autorytet. Nadaje im też nieuchronnie charakter „biznesowy”: purytanie nawet swoje osobiste kontakty z Bogiem nawiązywali i artykułowali w języku kupców i lichwiarzy z City („weksel”, „list zastawny” etc.) – co skądinąd stało w jaskrawej sprzeczności z ich oficjalnie wyznawaną teologią kalwińską, według której „Bóg nam nic nie jest dłużny”.

Wzajemna sympatia i przyciąganie się – wedle tajemnej zasady duchowych powinowactw – pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Izraelem jest czymś naturalnym i zrozumiałym.

Wszakże protestantyzm w ogóle jest w dużej mierze rejudaizacją chrześcijaństwa, a purytanizm jest nią w takim stopniu, że można wątpić, czy jest jeszcze chrześcijański; w każdym razie cywilizacyjnie należy do cywilizacji żydowskiej. Już w epoce Szekspira trzymających się całkowicie sformalizowanej i bezdusznej etyki, „skrupulatnych” (precise) purytanów nazywano „Żydami Nowego Testamentu”.

Meksykański myśliciel katolicki i przywódca synarchizmu – Salvador Abascal nazywał Stany Zjednoczone krajem „żydowsko-jankeskim” (judío-yankee).

 Współcześnie, od lat 80. XX wieku, stał się on doktryną tzw. ruchów ewangelikalnych oraz zielonoświątkowców, które stanowią fundamentalistyczną reakcję na zeświecczenie i liberalizację głównych „kościołów” protestanckich. I religijnie, i politycznie, stanowią więc one „prawicę” w łonie amerykańskiego protestantyzmu, trzymając się literalnego rozumienia tekstów biblijnych, oczywiście w duchu subiektywnej egzegezy pastorów, politycznie natomiast stanowią prawe, konserwatywne skrzydło Partii Republikańskiej.

Stanowią liczącą się siłę, zapewniającą republikanom ok. 30–40 milionów wyborców, zamieszkujących głównie ziemie tzw. pasa biblijnego (Bible Belt), czyli stanów południowych i środkowych, które notabene w przeszłości były bastionem Partii Demokratycznej, zanim dokonał się jej zdecydowany skręt w lewo, czyli jeszcze w czasach F. D. Roosevelta.

Najbardziej znanymi i wpływowymi w okresie formowania się ruchu „chrześcijańskich syjonistów” animatorami tego nurtu byli słynni „teleewangeliści”, czyli kaznodzieje posługujący się narzędziem telewizji, baptysta Jerry Falwell (1933–2007) oraz zaangażowany bezpośrednio w politykę, też formalnie baptysta, ale bliski zielonoświątkowcom, Pat Robertson (1930–2023).

Sednem poglądów „chrześcijańskich syjonistów” jest przekonanie, że należy walczyć o odzyskanie dla Żydów całej Ziemi Obiecanej, przez co należy rozumieć obszar od Synaju aż po Eufrat, a zatem również ziemie należące do państw sąsiadujących dziś z państwem Izrael.

Wynika to z dosłownej interpretacji tekstów biblijnych Starego Testamentu.

Popierają także najbardziej szalony i groźny projekt ortodoksów żydowskich odbudowania – po spełnieniu pewnych rytualnych warunków – trzeciej Świątyni na miejscu dwóch poprzednich, w którym, jak wiadomo, obecnie stoi muzułmański meczet Al-Aksa, którego zburzenie rozpętałoby natychmiast „świętą wojnę” całego świata islamskiego. Ponieważ „chrześcijańscy syjoniści” uznają współczesne państwo Izrael – mimo jego świeckości – za spadkobiercę starożytnego Izraela patriarchów, od Abrahama począwszy, proroków i królów, ich wystąpienia znamionuje żarliwe i bezwarunkowe poparcie tego państwa i odrzucenie jakiejkolwiek jego krytyki.

W sondażu z 2017 roku, który przytoczył „Washington Post”, 80 procent ewangelikałów zadeklarowało, że wierzy, iż powstanie Państwa Izrael było spełnieniem biblijnego proroctwa, a ponad 50 procent respondentów oznajmiło, że wierzą, iż muszą popierać Izrael, ponieważ ma to istotne znaczenie dla spełniania się proroctw.

Ewangelikalni „chrześcijańscy syjoniści” uważają się właśnie za żarliwych chrześcijan, spoglądających na problem Izraela z punktu widzenia apokaliptyki i eschatologii chrześcijańskiej – oczywiście tak, jak oni ją pojmują. Rzecz w tym, że swój stosunek do Izraela wiążą oni z zapowiedzią ponownego przyjścia (Paruzji) Chrystusa oraz – wedle słów z Apokalipsy według św. Jana (Ap 16,16) – Armageddonem, czyli ostateczną bitwą między siłami dobra i zła, w której hordy szatana zetrą się z hufcami anielskimi pod wodzą Chrystusa i zostaną przez nie pokonani, szatan zostanie uwięziony w Czeluści i nastanie tysiącletnie panowanie (czyli Millenium) Chrystusa.

Jednocześnie „ewangelikałowie” łączą ten fakt z zapowiadanym przez św. Pawła masowym nawróceniem Żydów na chrześcijaństwo przed końcem świata i gdy wejdzie już do Kościoła pełnia pogan (Rz 11,25), tym samym zaś uznaniem przez nich Chrystusa za oczekiwanego przez nich Mesjasza. W tym samym duchu interpretują oni wspomniany ustęp z Apokalipsy jako powrót ludu żydowskiego na biblijne ziemie Izraela. Powrót ów pozwoli zacząć odliczać czas do siedmioletniego Armageddonu. Z punktu widzenia „chrześcijańskich syjonistów” odbudowanie Izraela na Ziemi Obiecanej stanowi niejako preludium do nawrócenia Żydów.

Paradoksalnie można by więc powiedzieć, że w swojej istocie poglądy „chrześcijańskich syjonistów” są „antyżydowskie” (w sensie „antyjudaistyczne”), bo opierają się na dążeniu do przyspieszenia także nawrócenia Żydów na chrześcijaństwo. Z tego powodu oczywiście nie mogą podobać się wyznawcom judaizmu. Jednak zarówno Żydzi religijni, jak i laiccy nacjonaliści syjonistyczni z Likudu, rządzący dziś Izraelem, nie dyskutują otwarcie tej kwestii, lecz podchodzą do tego pragmatycznie: ważne jest dla nich to, że „chrześcijańscy syjoniści” są politycznie ich najbardziej ofiarnymi sojusznikami, co przekłada się na realne wsparcie polityczne, militarne i finansowe Stanów Zjednoczonych jako protektora Izraela.

„Chrześcijańscy syjoniści” stanowią wielką siłę. Szacuje się, że stanowią oni ok. 30 procent ogółu amerykańskich wyborców, a identyfikuje się z nimi ponad stu kongresmenów.

Ich obecnym faworytem politycznym jest prezydent Donald Trump i można powiedzieć, że to głównie im zawdzięcza on zarówno swoje pierwsze, jak i drugie zwycięstwo. Trump nie jest „chrześcijańskim syjonistą” – określa się jako chrześcijanin, ale bez konkretnej identyfikacji wyznaniowej, ale ma zarówno szerokie związki z Żydami, nawet rodzinne, a przede wszystkim zajmuje też ekstremalnie proizraelskie stanowisko. Jego budzące sympatię konserwatystów posunięcia w polityce wewnętrznej nie mogą jednak przesłaniać faktu, że w polityce zagranicznej i w stosunku do Izraela, popieranego przezeń bezkrytycznie, ujawnia stanowisko, które można nazwać wręcz „turbo syjonizmem”. Musi to budzić niepokój, bo taka polityka wzmaga tylko napięcie i grozi prawdziwym Armageddonem – jeszcze nie eschatologicznym, ale z pewnością wojennym.

Opracowałem na podstawie:

KWARTALNIK PCH24.PL – SY JONIZM CHRZEŚCIJAŃSKI. KOŚCIÓŁ, IZRAEL , HEREZJA?, NR 1

_________
*  Marco Rubio urodził się 28 maja 1971 roku w Miami na Florydzie jako jedno z czwórki dzieci kubańskich imigrantów, którzy przybyli do Stanów Zjednoczonych w 1956 roku.
Rubio był jednym z najbardziej konserwatywnych senatorów 117. Kongresu. Jest zdecydowanym przeciwnikiem aborcji.
Jest zagorzałym zwolennikiem Izraela.
Jest katolikiem. Jest żonaty z Jeanette Dousdebes, z którą mają czworo dzieci.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Marco_Rubio

---

tagi: żydzi  usa  protestanci  syjonizm chrześcijański 

	Andrzej-z-Gdanska
	11 lutego 2026 07:41

32     1416    16 zaloguj sie by polubić